Femke Boersma

Femke Boersma - vriendin van mijn moeder Marijke, onofficiële peetmoeder voor mij en dierbare vriendin.  Ze was een krachtig persoon door de zorg en liefde die zij zo genereus uitdeelde.  Juist door het goede te doen kreeg zij macht en kon ze de levens van anderen vormgeven en ook bepalen. Dat is met mij gebeurd, en daarom sta ik nu in Nederland en niet in de VS, en daarom zijn mijn kinderen Eva en Abel ook de wereld in gekomen. Ik kende haar pas in de tweede helft van haar leven, toen ze bekend was als echtgenote van Frits Bolkestein. Dat zij een groots carrière als actrice achter de rug had was mij pas veel later duidelijk, want daar vertelde ze niet zo veel over, tenzij je het vroeg. Voor mij was ze de liefste Femke, en toen mijn kinderen geboren werden, Oma Fem.  

Femke was altijd benieuwd naar mij als kind, want ze wist precies wat er met mijn moeder Marijke was gebeurd, en ze vouwde haar vleugels uit om mij te omarmen toen Marijke dat niet meer kon doen.  Ze waarschuwde mijn vader dat de verhuizing naar Amerika alleen maar ellende zou betekenen voor Marijke, en ze had gelijk. Dus, van een afstand deed ze wat ze kon om de tij te keren, en uiteindelijk "won" ze van mijn vader, met liefde en met toewijding.  Ze zorgde voor leuke uitjes als ik in Nederland was als kind, zoals een vakantie bij hun huis in Frankrijk in Ramousies, een fietstocht langs de Amstel, een etentje bij een bijzonder Chinees restaurantje in Amsterdam, en ook een confronterende voorspeelmiddag op viool en fluit voor de vrouw van Edo de Waard.  Maar het was tussen 2006-7 dat ze mijn leven veranderde.  Ik was 25, bijna 26, en werkte bij het Edward Said National Conservatory of Music, waar ik een 1 jarig contract had.  Naar aanleiding van mijn email updates besloot ze dat ze mij zou komen opzoeken. (overigens lees ik terug in mijn correspondentie dat mijn vader dat ook serieus overwoog maar toch afhaakte in verband met de complicaties). Frits had een werk afspraak in het King David hotel in Jerusalem, en ik zorgde ervoor dat Femke werd opgehaald om veilig door de checkpoints heen te komen naar Ramallah door Rami, een bevriende taxi chauffeur.  Een dappere vrouw, 70 jaar oud, kwam mij vrolijk opzoeken in de Westelijke Oever in een tijd dat het zelfs daar ook onrustig was geworden.  Het was al lente, en ze vroeg mij, wat doe je hierna?  En toen ik haar vertelde dat mijn droom nog steeds was om opera dirigent te worden maar dat ik nog helemaal niet wist welke stappen ik moest nemen, en dat retour naar de VS voor de hand lag, zei ze tegen mij “kom maar terug naar Nederland.  Ik help je totdat jij je plek hebt gevonden.”  En zo geschiedde.  Femke vond een prachtige kamer voor mij, hielp mij met connecties, en betaalde mijn huur totdat ik zelf op mijn benen kon staan. Zij bleef mij steunen in mijn carrière.  Ze kwam samen met Frits naar mijn amateurkoor concerten in Leiden.  Ze kwam ook helemaal naar Cluj-Napoca in 2008 of 9 om de productie van Maria de Buenos Aires te zien waar ik de muzikale leiding van had.  Wat een vrouw.  Ze deed het uit liefde en ook ter ere van haar vriendschap met Marijke.  Ook ging ze namens Marijke, omdat die het niet meer kon, cadeaus langsbrengen voor Ton en Irene, voor de zorg die ze al het hele leven van mijn zus Sanna op zich hebben genomen. 

Hierboven en onder zijn twee foto's van Oma Fem met mijn prachtige dochter Eva. Deze beeldschone vrouw was gewoon al 76!

De liefde en zorg die Femke in zich droeg en vrij uitdeelde is de verbindende factor van de mensheid die ons nog hoop geeft. Of ik al haar liefde en steun heb verdiend weet ik niet zo goed. Maar wat overblijft is diep respect, dankbaarheid, en liefde voor deze fantastische vrouw.  Ze is een voorbeeld van de mooiste van de mensheid voor mij.

Dank Femke, voor alles.